Mag ik even aandacht?, 14-05-2012
Doe mij maar passie, 10-05-2012
Hoeveel leningen kook jij bij elkaar?, 19-04-2012
Alleen dode vissen gaan met de stroom mee, 09-04-2012
Raak heerlijk verdwaald, 28-03-2012
Archief
Het moment waarop je me gaat verlaten
Wim Beunderman, 05-02-2012
Wat hebben we toch een leuke dingen gedaan met z’n tweeën. “Weet je nog hoe we voor het eerst op vakantie naar Zuid-Frankrijk gingen?” fluister ik terwijl je rustig verder slaapt. Lief en leed hebben we gedeeld, maar we hebben vooral veel gelachen, zeg ik in mezelf. Ja, we hebben zoveel mooie tijden beleefd, jij en ik.
Opeens word ik overvallen door een alles doordringende melancholie als ik met mijn gedachten in de toekomst beland. Ik denk aan het onvermijdelijke moment waarop je me gaat verlaten. Mijn ogen prikken en mijn hart voelt zwaar. Natuurlijk weet ik dat het niet anders kan. Het is ook beter voor ons allebei dat jij je eigen weg inslaat.
Nu glimlach ik weer, al is het magertjes. Ik troost me met het besef dat je nog steeds zielsveel van me houdt. En eigenlijk heb ik altijd al geweten dat je nooit lang bij me zou blijven. Vanaf het moment waarop mijn blik voor het eerst op je lieve gezicht viel. Al die jaren geleden, op de dag dat de verloskundige je in mijn armen legde en ik besefte: Je bent mijn zoon.
En...wil je ook op de hoogte blijven van de Tekstschrijver nodig blog? Klik hier!
Tweet
Reacties:
Diana 13-03-2012
Ben er stil van. Wat mooi.
Ik zit haast nooit meer achter mijn computer (doe tegenwoordig alles op de telefoon), dus ik lees je teksten niet zo vaak. Maar als ik er dan achter zit moet ik altijd alle tussenliggende lezen.
Deze vind ik één van je allermooiste. Natuurlijk komt dat omdat ik me er zelf mee kan identificeren. Loslaten….. één van de moeilijkste dingen van het ouder zijn.
Groetjes,
Diana
Wim 14-03-2012
Dag Diana,
Ik ben blij dat je ervan genoten hebt en om je herkenning. Weet dat loslaten ook als gevolg heeft dat wat je loslaat ook weer bij je terugkomt.
Hartelijke groet, Wim
Rose 06-02-2012
Houden van is loslaten, en daar heb je kracht voor nodig. Ik ben moeder van een 18-jarige zoon en hij leidt nu zijn eigen leven. En daar heb ik het nog steeds heel moeilijk mee.
Prachtig verwoord Wim.
Wim 06-02-2012
Jij hebt het ook prachtig verwoord Rose! Ik ervaar het net zo. Elke dag laat ik de hand iets verder los. Stapje voor stapje. Zo gaan ze de wijde wereld in...die voor hun voeten ligt. En dat vind ik ook weer heel mooi. :-))
Rose 07-02-2012
Zo lang het goed met ze gaat hoeven we ons eigenlijk geen zorgen te maken. Maar het is - voor mij - 'ook' de angst dat ze je vergeten. Of klink dit nu heel wanhopig...?
Om heel eerlijk te zijn raakte je bericht mij echt - ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Juist nu, omdat mijn zoon, (zoals jij zegt) de weide wereld in trekt. Ook hij gaat het vallen en opstaan nu leren en daar help ik hem het liefst altijd bij.
Fijn die herkenning, dus dank nogmaals Wim;)
Wim 07-02-2012
En jij raakt mij met je reactie Rose! Mooi...hartelijk dank :-D