Recent Posts
Het moment waarop je me gaat verlaten, 05-02-2012
Het sonnet van Esmeralda, 24-01-2012
Wees mijn Valentijn, 14-01-2012
En op een dag hebben we geen banken meer nodig, 08-01-2012
Hoe benader jij klanten online?, 23-12-2011
Archief
Het moment waarop je me gaat verlaten, 05-02-2012
Het sonnet van Esmeralda, 24-01-2012
Wees mijn Valentijn, 14-01-2012
En op een dag hebben we geen banken meer nodig, 08-01-2012
Hoe benader jij klanten online?, 23-12-2011
Archief
Het moment waarop je me gaat verlaten
Wim Beunderman, 05-02-2012
Foto door Nik Frey op Sxc.hu
In het maanlicht dat door de opening tussen de gordijnen schijnt, zie ik hoe vredig je ligt te slapen. Je oogleden trillen licht, waarschijnlijk van je zoete dromen. Dan valt mij je prachtige mond op met die volle lippen. Ik glimlach en denk terug aan al die goede tijden samen.
Wat hebben we toch een leuke dingen gedaan met z’n tweeën. “Weet je nog hoe we voor het eerst op vakantie naar Zuid-Frankrijk gingen?” fluister ik terwijl je rustig verder slaapt. Lief en leed hebben we gedeeld, maar we hebben vooral veel gelachen, zeg ik in mezelf. Ja, we hebben zoveel mooie tijden beleefd, jij en ik.
Opeens word ik overvallen door een alles doordringende melancholie als ik met mijn gedachten in de toekomst beland. Ik denk aan het onvermijdelijke moment waarop je me gaat verlaten. Mijn ogen prikken en mijn hart voelt zwaar. Natuurlijk weet ik dat het niet anders kan. Het is ook beter voor ons allebei dat jij je eigen weg inslaat.
Nu glimlach ik weer, al is het magertjes. Ik troost me met het besef dat je nog steeds zielsveel van me houdt. En eigenlijk heb ik altijd al geweten dat je nooit lang bij me zou blijven. Vanaf het moment waarop mijn blik voor het eerst op je lieve gezicht viel. Al die jaren geleden, op de dag dat de verloskundige je in mijn armen legde en ik besefte: Je bent mijn zoon.
En...wil je ook op de hoogte blijven van de Tekstschrijver nodig blog? Klik hier!
Tweet
Wat hebben we toch een leuke dingen gedaan met z’n tweeën. “Weet je nog hoe we voor het eerst op vakantie naar Zuid-Frankrijk gingen?” fluister ik terwijl je rustig verder slaapt. Lief en leed hebben we gedeeld, maar we hebben vooral veel gelachen, zeg ik in mezelf. Ja, we hebben zoveel mooie tijden beleefd, jij en ik.
Opeens word ik overvallen door een alles doordringende melancholie als ik met mijn gedachten in de toekomst beland. Ik denk aan het onvermijdelijke moment waarop je me gaat verlaten. Mijn ogen prikken en mijn hart voelt zwaar. Natuurlijk weet ik dat het niet anders kan. Het is ook beter voor ons allebei dat jij je eigen weg inslaat.
Nu glimlach ik weer, al is het magertjes. Ik troost me met het besef dat je nog steeds zielsveel van me houdt. En eigenlijk heb ik altijd al geweten dat je nooit lang bij me zou blijven. Vanaf het moment waarop mijn blik voor het eerst op je lieve gezicht viel. Al die jaren geleden, op de dag dat de verloskundige je in mijn armen legde en ik besefte: Je bent mijn zoon.
En...wil je ook op de hoogte blijven van de Tekstschrijver nodig blog? Klik hier!
Tweet
Reacties:
Rose 06-02-2012
Houden van is loslaten, en daar heb je kracht voor nodig. Ik ben moeder van een 18-jarige zoon en hij leidt nu zijn eigen leven. En daar heb ik het nog steeds heel moeilijk mee.
Prachtig verwoord Wim.
Wim 06-02-2012
Jij hebt het ook prachtig verwoord Rose! Ik ervaar het net zo. Elke dag laat ik de hand iets verder los. Stapje voor stapje. Zo gaan ze de wijde wereld in...die voor hun voeten ligt. En dat vind ik ook weer heel mooi. :-))