Liever staand sterven dan kruipend door het leven gaan

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op donderdag 8 mei 2014

Foto: ‘Marina Ginestà’ door Hans Gutmann

Vorige week heb ik de roman De vijand van mijn vader van Almudena Grandes uitgelezen. Na De schaduw van de wind en Voor een zak met botten is dit het derde, ontroerende verhaal over de Spaanse burgeroorlog dat ik heb gelezen. Het thema houdt me dan ook heel erg bezig. Als jongetje van 10 las ik al vaak in een boek van mijn vader over deze oorlog, waarvan de littekens nog zichtbaar zijn in de Spaanse samenleving. En naast lezen, zie ik geregeld beelden voor mij, vooral als ik in een meditatieve staat raak. Ondertussen weet ik dat ik in een vorig leven met deze oorlog te maken heb gehad, maar welke rol ik daarin had, weet ik nog niet.


Staan voor waar zij in geloofden
De Guerra Civil Española houdt me meer dan bezig; het raakt me diep en de emoties die auteurs beschrijven, ervaar ik als de mijne. Verraad, verontwaardiging, het verlies van dierbaren, trots en moed voel ik zeer intens. Bij dat laatste sta ik nu even bij stil. Welk kamp je ook voor kan kiezen, republikeinse of nationalistische, je kan niet ontkennen wat een moed mensen hadden om hun eigen waarheid uit te spreken. Om te staan voor waar zij in geloofden, om te sterven opdat anderen konden blijven leven. Het kostte enorm veel moed.

Wat bewoog hen?
Want, toen in 1939 de oorlog officieel eindigde, voerde de Guardia Civil, de paramilitaire politie, een waar schrikbewind onder de bevolking. Vooral op het platteland waar mannen vanuit de bergen een guerrilla voerden tegen de onderdrukking van de fascistische president Franco. Toch behoorden zij tot een zeer kleine minderheid. De meeste Spanjaarden leefden in angst, en daarom begrijp ik heel goed dat zij hun stem niet lieten horen, waarom menigeen anderen verraadde om zichzelf en zijn dierbaren te redden. Waarom kwam die kleine minderheid dan wel op voor hun onderdrukte medeburgers? Wat bewoog hen om liever staand te sterven dan kruipend door het leven te gaan?

Toen ik het ondernemerschap aanging
Een duidelijk antwoord heb ik niet, maar mijn gevoel zegt me dat deze helden niets anders konden. Daarom bewonder ik hen zo en daarom voel ik zo’n mededogen voor de verraders en voor iedereen die geen kleur durfde te bekennen. Dat heb ik met iedereen in die oorlog en alle andere oorlogen, maar ook voor iedereen die nu in vrijheid leeft – al is vrijheid een relatief begrip. Ik weet namelijk uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn om te staan voor je eigen waarden. Vooral toen ik vijf jaar geleden het ondernemerschap aanging.

Vrijheid
Deze grote stap was vooral een grote stap in mijn persoonlijke ontwikkeling. Eindelijk ging ik kleur bekennen, en sinds een half jaar spreek ik mijn eigen waarheid volledig uit. Als trouwe lezer van mijn blogs of als bezoeker aan mijn website, heb je dat misschien ook gemerkt? Deze stap vergde veel moed en heeft me veel opgeleverd. Net als de guerrillastrijders vrijheid schiepen, schep ik vrijheid. Vrijheid voor mezelf en voor iedereen die door mijn teksten en door mijn handelen geraakt wordt.

Mijn hart staat altijd open
En natuurlijk raak ik ook iets kwijt, – al is het niet mijn leven – dat merk ik aan de bloglezers die hun abonnement opzeggen en aan de mensen die mij in het dagelijks leven schuwen of bekritiseren. Maar daar heb ik geen last (meer) van. Weliswaar open ik mijn deur niet voor iedereen, mijn hart staat altijd open. Ik weet wat voor moed er nodig is om te gaan staan en wat een vrijheid en kracht dat oplevert, en ik gun het iedereen om deze vrijheid en kracht mee te krijgen via mijn voorbeeld.

Was ik een laffe verrader?
Nu kom ik terug op de Spaanse Burgeroorlog. Soms vraag ik me af wat voor rol ik daarin heb gespeeld. Misschien durfde ik toen geen kleur te bekennen en ben ik in dit leven geïncarneerd om te leren dat wel te doen. Steeds meer blijkt dat er zich onder de Guardia Civil ook veel ‘rooien’ (rojos) bevonden. Stille verzetstrijders die voor onderdrukkers werken aangezien, terwijl zij zich juist opofferden voor anderen en voor vrijheid. Was ik een van hen of was ik een laffe verrader? Ik weet het niet. Wel weet ik dat ik nu in mijn kracht sta, mijn eigen waarheid spreek en opkom voor hen die dat nog niet durven, maar dat vast nog wel gaan doen. En voor nu pink ik een traantje weg en groet ik dankbaar allen die liever staand sterven dan kruipend door het leven gaan.



Wil jij ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!




Gearchiveerd in de categorieën: blog, entries, levensbeschouwing, transformatie, persoonlijke groei, zelfinzicht, maatschappij, hart, bewustzijn, kracht, spiritualiteit

Voorzien van de labels: blog-tag, entry-tag, tekstschrijver, hart, hart, moed, waarheid, samenleving, emotie

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën