Liefde voor het leven

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op dinsdag 12 februari 2019

Holding Hands by Mores345


Zonlicht stroomde de kamer binnen en bedekte de negentienjarige Katrina en haar oma met een gouden glans. Zij zaten aan Oma’s eettafel één van haar oude fotoalbums door te bladeren toen Katrina een vervaagde foto aanwees van een jong meisje en jongetje die hand in hand stonden.


“Oh, die zijn zo schattig,” merkte Katrina op. “Wie zijn het?”

Een glimlach verscheen op Oma haar gezicht terwijl zij voorover leunde om beter te kunnen kijken.

“Hmm,” zuchtte zij verlangend, “dat zijn Billy Hansen en ik.”

Het ontging Katrina niet dat Oma haar ogen vochtig werden.

“Jullie zien er uit alsof jullie meer dan alleen vrienden waren,” zei zij op zachte toon.

“Ja, dat waren we. Mensen zeiden dat het kalverliefde was, maar voor ons voelde het zoveel sterker,” legde Oma uit met een weemoedige glimlach op haar gezicht. “We waren elkaars jeugdliefde.”


Jack Johnson Were Gonna Be Friends (The White Stripes)


“Wauw, Oma, dat is zo mooi. Toe, vertel eens wat meer.”

“Nou, even denken. Ik was iets van zes jaar oud toen Billy met zijn familie verhuisde naar een huis ongeveer halverwege onze straat. Kort daarna gingen we allebei naar de eerste klas. We liepen elke dag samen naar school. Je zou het liefde op het eerste gezicht kunnen noemen en het duurde maar even of we werden onafscheidelijk.”

Katrina glimlachte.

“De andere kinderen accepteerden het allemaal. Het was pas op de middelbare school dat alles veranderde,” vervolgde Oma met een droevige blik in haar ogen.

“Oh, wat gebeurde er, Oma?”

“Dat was toen afgunst de kop opstak.”


Katrina legde haar hand op Oma haar hand. Getroost door dit gebaar ging Oma verder met het vertellen van haar eigen liefdesverhaal.

“Het viel iedereen op dat onze liefde sterk was. Mijn moeder zei eens dat we samen straalden als de zon.”

Dit bracht een glimlach op Katrina haar gezicht.

“Zoals onze liefde groeide, groeide ons verlangen om liefde in de wereld te verspreiden. Achteraf gezien, waren we Naïef, denk ik. Wij stelden ons voor dat we dingen konden veranderen zodat er een gelukkige wereld zou ontstaan waarin iedereen in vrede en harmonie kon leven.”

“Dat vind ik niet Naïef,” onderbrak Katrina haar.

Oma glimlachte naar haar met vochtige ogen.

“Dat komt doordat je net zo gek bent als ik, lieverd.”


Jack Johnson Imagine (John Lennon)


“Maar goed, uiteindelijk maakte het toch niet uit, want het bleek dat niet iedereen zich door de liefde liet raken. Vooral één jongen, Kenny was zijn naam, was zo jaloers op ons. Toen wij zeventien waren werd hij zo vastberaden om onze relatie kapot te maken dat hij op een dag wat cannabis bij Billy in zijn tas verstopte. Het viel eruit toen Billy de tas uitpakte aan het begin van de les in het volle zicht van de leraar. Van het een kwam het ander en Billy werd van school weggestuurd.”

“Oh, dat is verschrikkelijk, Oma,” sprak Katrina terwijl zij haar vrije hand naar haar mond bracht.


“Ja, dat was het zeker, kind. Ons hart werd gebroken. Na elf jaar lang elkaar elke dag de hele dag te hebben gezien, werden we plotseling uit elkaar gerukt. De plaatselijke school autoriteiten dwongen Billy om naar een andere school in de buurt te gaan, maar hij kon er niet tegen. Elke pauze kwam hij naar mijn school in de hoop mij daar te treffen. Ik zag hem zo vaak ik kon, maar uiteindelijk belde de directeur de politie om Billy weg te halen. Dat was de genadeklap. Billy ging niet meer naar school. Hij rende weg van huis en sindsdien heb ik nooit meer wat van hem gehoord.”

De tranen rolden over Oma haar gezicht terwijl zij sprak.

“Huil het eruit, Oma,” sprak Katrina terwijl zij troostend haar arm om Oma haar schouders legde.


“Nu weet je mijn verhaal,” zei Oma toen zij ophield met huilen.

Plotseling sprong Katrina op uit haar stoel.

“Ik heb een idee,” riep zij opgewonden naar Oma die haar met verbazing aankeek. “Waarom gaan we niet terug naar jouw lagere school om te zien of we aanwijzingen kunnen vinden naar Billy zijn verblijfplaats?”

Oma schudde met haar hoofd.

“Ik weet niet of dat een goed idee is. Het is al meer dan vijftig jaar geleden sinds Billy wegrende.”

“Vertrouw me maar, Oma, ik heb het gevoel dat het makkelijker zal zijn dan je denkt.”

“Ach, waarom ook niet. Ik heb niets te verliezen. Trouwens, Brooksville is hier maar een klein eindje vandaan.”


Lavender by MireXa


Het ochtend speelkwartier was net begonnen toen Katrina de auto van haar ouders het parkeerterrein van de school opreed, en het schoolplein galmde van het geroep en gelach van de kinderen.

“Moet je eens kijken,” zei Oma glimlachend. “Er is weinig veranderd.”

“Ben je er klaar voor, Oma?” vroeg Katrina terwijl zij haar hand in die van Oma legde.

“Helemaal,” sprak Oma knikkend.

Grootmoeder en kleindochter stapten uit de auto en begonnen naar de ingang van het hoofdgebouw te lopen. Terwijl zij liepen, liet Katrina haar hand vlak langs de lavendel glijden dat in een nette rij groeide langs het voetpad. Toen viel Oma iets vanuit haar ooghoek op. Zij stopte om beter te kunnen kijken en wat zij toen hoorde deed haar hart sneller kloppen.


“Dat is lang geleden, Diane!” sprak een oude man met een warm klinkende stem en een grote glimlach op zijn gezicht.

“Billy,” zuchtte Oma die haar ogen nauwelijks kon geloven. “Ben jij dat echt?”

Billy zei niets. In plaats daarvan liep hij rustig naar Oma en Katrina toe, omhelsde teder Oma haar gezicht met zijn handen en kuste haar zacht op haar lippen. Katrina glimlachte door tranen van vertedering heen toen zij Billy en Oma elkaar zag omhelzen. De twee geliefden wisten niet of zij moesten lachen of huilen, dus deden zij allebei.

“Welkom terug, liefde voor het leven,” zei Billy toen zij klaar waren.

“Jij ook welkom terug,” zei Oma glimlachend.


“Wat een toeval dat jullie elkaar hier ontmoeten na al die jaren,” zei Katrina.

“Ja, dat is het zeker,” antwoordde Oma.

“Misschien wel,” zei Billy. “Toch geloof ik dat het onze bestemming was.”

Oma keek hem aan met een vragende blik in haar ogen.

“Kom,” wenkte Billy naar haar en Katrina, “laten we wandelen naar onze plek bij het meer, dan vertel ik je meer.”


Toen het drietal bij het meer aankwam, waren Billy en Oma verbaasd dat de oude pier was vervangen en dat er nu een paviljoen stond.

“Laten we wat te drinken halen,” stelde Billy voor.

De twee dames accepteerden maar al te graag zijn uitnodiging en het duurde maar even voor zij samen op de veranda zaten aan een kopje thee terwijl Oma en Billy verhalen uitwisselden. Het bleek dat Billy nadat hij weg was gerend door de hele wereld had gereisd. Hij vertelde Oma en Katrina over de exotische plaatsen die hij had bezocht en de intrigerende mensen die hij had ontmoet. Ondanks alle afleidingen was hij altijd aan Oma blijven denken.


Alberta


“Eigenlijk, hoe ouder ik werd, hoe meer ik aan je dacht, mijn lieve Diane,” zei Billy terwijl hij Oma haar hand beetpakte.

Oma antwoordde met een stralende glimlach.

“Toen had ik afgelopen nacht een vreemde droom.”

Oma en Katrina luisterden beiden aandachtig.

“In mijn droom was ik weer zes en liep ik hand in hand met jou bij het hoofdgebouw van onze school. Zoals altijd liet je je hand zacht langs de lavendel glijden waardoor de lucht gevuld werd met haar sterke geur. En toen ik vanochtend wakker werd, wist ik dat ik terug moest gaan.”

Billy zijn herinnering aan zijn droom gaf Katrina kippenvel.

“Ik liet mijn hand langs dezelfde lavendel glijden vlak voor Oma en ik jou ontmoette,” zei zij.


Nu begrijp ik wat je bedoelde met bestemming,” zei Oma met een warm gevoel in haar hart.

“Ja, precies,” antwoordde Billy.

“Weet je,” ging Oma door, “Ik dacht ook elke dag aan jou, maar ik had nooit gedacht dat ik je ooit weer zou zien. Sterker nog, in het begin was het een strijd om door te gaan met mijn leven.”

Billy glimlachte begripvol.

“Wat wij samen ons voor hadden gesteld over een liefdevollere wereld leek zo buiten bereik tot Katrina en ik door een van mijn oude fotoalbums bladerden en een oude foto zagen van jou en mij hand in hand.”


“Wat wij ons voorstelden, vindt nu plaats, Diane,” zei Billy met hoop in zijn ogen.

“Hij heeft gelijk, hoor, Oma,” voegde Katrina eraan toe. “Jullie twee en veel mensen zoals jullie geven het voorbeeld met jullie liefde voor het leven. Liefde groeit met de kleinste dromen en brengt geluk in de wereld.”

Bij deze woorden hielden ze alle drie om de tafel elkaars hand vast, en de liefde die tussen hen stroomde, was zo sterk dat alle mensen die om hen heen zaten het konden voelen. Of ze zich nou bewust waren van wat net had plaatsgevonden, hun leven zou nooit meer hetzelfde zijn.


Bellamy Brothers Let Your Love Flow



Afbeeldingen:

‘Holding Hands’ van Mores345 op Pixabay

‘Lavender’ van MireXa op Pixabay

‘Alberta’ op Pixabay


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: dromen, transformatie, persoonlijke groei, zelfinzicht, hart, bewustzijn, liefde, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, liefde, verhalen

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën