Je liet me in de steek

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op maandag 12 november 2018


Father by Lorraine Cormier


Gavins hart voelde zwaarder met elke stap die hij zette in het stille bos. Het donker van de nacht dat zijn intrede deed, leek zijn sombere gedachten te weerspiegelen. Gedachten en herinneringen aan zijn vroege kindertijd toen hij in hetzelfde bos een wandeling had gemaakt met zijn inmiddels overleden vader. Terwijl hij vooruit sjokte door de rode en gouden bladeren die zijn pad bedekten, begon hij hardop te spreken alsof hij een brief opstelde.


“Lieve papa. Herinner je je onze wandeling al die jaren geleden? Ik kan het me nog voorstellen als de dag van gisteren. Hoe kan het ook anders? Het was de laatste keer dat we samen waren voor je wegging, om nooit terug te keren. Ik was toen nog een jongetje, nu ben ik een man. Jouw volwassen zoon die haast elke dag terugkijkt op onze waardevolle momenten samen, met een glimlach om mijn lippen en een traan in mijn oog.”

Bij het uitspreken van de laatste zin, voelde Gavin opgekropte boosheid door elke ader in zijn lijf gutsen, en schreeuwde:

“JE LIET ME IN DE STEEK ... !!!”


Gavins woorden weerkaatsten door het bos, de stilte verbrijzelend zoals een glas dat te pletter valt op een stenen keukenvloer. Met de woorden kwamen tranen die uit zijn ogen stroomden en met snot samenliepen in zijn mondhoeken.

“Waarom heb je me verlaten? Er waren genoeg anderen zonder kinderen die graag in jouw plaats waren gegaan.” Ondertussen was Gavin aan het snikken. “Jij had een kind. Jij had mij. Je verliet me en je liet me in de steek. En nu zal ik je nooit kunnen vertellen hoe ik je mis. Ik mis je,” proestte Gavin, terwijl hij op zijn knieën zakte op de vochtige, koude grond van het bos.


Plotseling werd het bos gevuld door een fel licht, en Gavin keek op om een enorm, wit gevleugeld paard voor hem te zien steigeren. Vreemd genoeg was hij niet verrast door zo’n verschijning. In plaats daarvan, keek hij vol verwachting naar het paard.

“Goedenavond,” groette het paard toen het weer op vier benen stond.

“Goedenavond,” antwoordde Gavin.

“Ik ben hier met een boodschap van je vader,” vervolgde het paard.

Gavin glimlachte.

“Spring op mijn rug en ik breng je naar hem toe.”


Gavin deed wat van hem gevraagd werd en voor hij tijd had om zich te realiseren wat er stond te gebeuren, klapte het paard met zijn vleugels en sprong de lucht in. Terwijl Gavin stevig aan zijn manen vasthield, zweefde het door de lucht op een reis over de oceaan en door de tijd heen. Na wat voelde als seconden kwamen zij aan bij een haven. Gavin keek omlaag naar het tafereel dat zich beneden afspeelde van een troepenschop dat naar een oorlogsgebied voer. Toen, terwijl het paard omlaag dook zodat Gavin beter kon kijken, merkte Gavin een soldaat op die op het dek stond, een eindje van zijn kameraden vandaan. Hun ogen maakten contact en op hetzelfde moment bleken de geest van de soldaat en de geest van hem samen te komen. Nu kon Gavin de soldaat zijn gedachten horen terwijl hij in de toekomst keek.


Rod Stewart Sailing


Gavin, mijn lieve zoon. Je bent nu een jong ventje en ik verwacht niet dat je mijn beslissing om jou en je moeder te verlaten begrijpt. Toch, op een dag, wanneer je een man van mijn leeftijd bent, zal je deze boodschap ontvangen en begrijpen dat ik het juiste denk te hebben gedaan. Ook al voel je dat ik je in de steek liet, wil ik dat je weet dat ik diep in mijn hart nog bij je ben en altijd bij je zal zijn zolang je leeft. Op dit moment ben ik op een troepenship op weg naar een vreemd land, waar we van boord zullen gaan en de vijandige stelling zullen innemen.


Terwijl ik je dit vertel, krijg ik een onrustig gevoel diep in mijn maag. Op een of andere manier voel ik dat dit niet goed zal eindigen en dat ik nooit meer bij jou terug zal keren. Dit maakt me in en in verdrietig en doet mij me afvragen of ik wel de juiste beslissing heb genomen. We hadden samen zo’n mooi leven kunnen hebben. Mijn maten zien mij glimlachen, maar diep van binnen huil ik om jou. Het spijt me dat ik jou zo’n pijn heb gedaan en mezelf daardoor ook. Je hebt alle recht om boos op me te zijn of zelfs om me te verachten. Het zal je misschien verbazen dat mijn vader me ook in de steek heeft gelaten, al was dat om andere redenen en op een andere manier. Ik ben daarom zo vrij om te zeggen dat ik weet hoe je je voelt.


Toch vraag ik je of je me wilt vergeven. Herinner je alsjeblieft de mooie tijden die we hadden samen. En, als je weer die wandeling in het bos maakt zoals wij dat deden, begrijp dat jij de macht hebt om je bestemming te bepalen. Alleen jij kan je pijn helen, alleen jij kan geluk brengen in je leven. Nu zal je wel weten dat elke beslissing haar gevolgen heeft. Kies wijselijk en vanuit een liefdevol hart, zodat jij en jouw zoon jullie niet vast laten zetten door verlating, maar vrij en met mededogen zullen leven. Vaarwel, mijn zoon. Ik hou van jou. Papa.


Drop by Arek Socha


De uitwisseling had maar enkele momenten geduurd, maar nu al voelde Gavin dat zijn leven erdoor was veranderd. Het werd weerspiegeld door zijn omgeving. Niet langer was hij op de rug van een gevleugeld paard dat door de lucht vloog. In plaats daarvan bevond hij zich weer in het bos, in de ochtend, zittend op zijn hurken bij een beekje.

“Gaat het wel, papa?” vroeg een kleine stem.

Gavin keek links opzij met een liefdevolle glimlach op zijn gezicht en een warm gevoel in zijn hart.
“Ja, zoontje, ik voel me goed,” antwoordde hij, terwijl hij zijn arm om zijn jonge zoon zijn schouders legde.

“Je dacht aan jouw papa, hè?”

Gavin glimlachte opnieuw. Hij bewonderde zijn zoons gevoeligheid.

“Ja, dat klopt. Hij voelde zo dichtbij, ik kon haast zijn hand aanraken.”

“Dat weet ik,” antwoordde zijn zoon. “Ik voelde hem ook.”


Ik vergeef je, papa, zei Gavin in zichzelf. Hij had de woorden amper gesproken toen hij en zijn zoon opschrokken van een eikel die pal voor hen in het water plonste en druppels water door de lucht verspreidde. Het was toen dat Gavin zich realiseerde dat, vergelijkbaar met de eikel, die vier woorden heel wat golfjes in beweging hadden gebracht. Helende golfjes van liefde die zijn vaders families betovering van verlating hadden verbroken en liefde en begrip aan toekomstige generaties hadden geschonken. Want, het is niet het spuien van onze gedachten maar van ons hart dat begrip en een diepere verbinding op gang brengt. Warmte stroomde nu door Gavins aderen en bracht tranen van geluk naar zijn ogen. Voor het eerst in zijn leven voelde hij zich vrij.
“Dank je wel, papa,” zei hij hardop terwijl zijn zoon glimlachte. “Ik hou ook van jou.”


Ik draag dit verhaal op aan mijn zoons, mijn vader, mijn grootvaders en hun vaders, en de vaders voor hen. X.


Mike & The Mechanics The Living Years


Afbeeldingen:

‘Father’ van Lorraine Cormier op Pixabay.com

‘Drop’ by Arek Socha op Pixabay.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, persoonlijke groei, zelfinzicht, hart, bewustzijn, liefde, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, liefde, vrijheid

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën