In de kwetsbaarheid van het leven bevindt zich een enorme kracht

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op woensdag 12 december 2012

Prostitute



Langzaam maar gedecideerd liep Pepe de oude, krakende zoldertrap op in zijn ouderlijk huis. Eenmaal boven zocht hij in het weinige licht naar de kist waarvan hij wist dat het er moest staan. Daar tussen de vele spullen die zijn ouders in de loop der jaren hadden verzameld. Zijn intuïtie wees hem de weg en een paar tellen later knielde hij voor de kist die met een stoflaag was bedekt. Met het hart in de keel, liet Pepe zijn handen over de verroeste grendel glijden. Hij slikte, sloeg enkele seconden zijn handen ineen en ontgrendelde de kist.


Toen hij de zware deksel omhoog tilde, was het alsof kwam hij oog in oog met zijn verleden en met de lang vergane dagen van zijn pas overleden ouders. Eergisteren nog, toen zijn vader een week na het overlijden van zijn moeder zijn laatste woorden sprak, wist Pepe dat de tijd was aangebroken om de geesten van vroeger te confronteren. Zo kwam het dat hij nu, met gemengde gevoelens voor de kist knielde en zich afvroeg wat hem in godsnaam bezielde. Eigenlijk wist hij het antwoord al en daarbij stortte hij in een wirwar van beelden die zich ineens aan zijn innerlijke oog presenteerden.

In een splitseconde waande hij zich terug in zijn beginjaren bij de politie van Los Angeles, voor hij bij de recherche kwam te werken. Toen patrouilleerde hij met zijn collega’s de straten van de hoerenbuurt. Ineens zag Pepe levendig voor zich de taferelen die zich daar afspeelden en die hij tot een goede afloop moest begeleiden. Tenminste, in zoverre dat mogelijk was. Geregeld werden de meisjes, de meesten hadden de twintig nog niet bereikt, beroofd, mishandeld en uitgebuit.

Nu Pepe eraan terugdacht, voelde hij weer de woede van al die jaren geleden, in alle hevigheid opborrelen. Witheet werd hij om hoe de klanten, als je de mannen zo kon noemen, de dames van lichte zeden behandelden. Alsof het hun goed recht was om hun lusten op hen bot te vieren. Toen had Pepe de mannen erom veroordeeld, nu had hij met hen te doen. Want, hij wist dat zowel de vrouwen die noodgedwongen hun lichaam verkochten als de mannen die hun ego voorrang gaven boven de gevoelens en het welzijn van de vrouwen, deel uitmaakten van de meest zieke kronkel in onze collectieve gedachtegang.

Zij hielden allen de leugen in stand. De grote leugen dat het noodzakelijk was voor deze vrouwen om zich op te offeren als prostitué om de verkrachting van andere vrouwen te voorkomen. En ook de leugen dat zij dit beroep uit vrije wil kozen. Pepe wist beter. Uiteraard waren er enkele vrouwen die voor dit leven hadden gekozen, maar die bevonden zich meestal niet achter de roodverlichte ramen in de hoerenbuurten in Pepes werkgebied.

Nee, 99,9 % van de vrouwen die veroordeeld waren tot dit harde, kille leven en daarna tot het zwervend bestaan nadat zij door hun pooiers afgedankt werden, waren het product van gebroken gezinnen en armoede. Bij dit besef zeurde het verdriet in Pepes maag. De prostitutie was nergens goed voor. Pepe begreep dan ook niet hoe anderen het goed konden praten dat al die ouders hun harten gebroken werden en hun dromen verbrijzeld werden om de ellende van hun dochters.

"Wat zijn wij toch hard en meedogenloos", fluisterde Pepe troosteloos, "dat wij kwetsbare kinderen dit aan kunnen doen", en hij slikte de brok in zijn keel weg. Ja, de vrouwen met de rode lampjes, die hadden pas kracht, zei hij in zichzelf. Toen herhaalde hij hardop wat hij na 35 jaar trouwe politiedienst had geleerd: "In de kwetsbaarheid van het leven bevindt zich een enorme kracht."

Hij slikte opnieuw, raspte zijn keel en richtte zich weer op de kist. Daar viel zijn blik op een stapel brieven die zijn vader aan zijn moeder had geschreven in hun jonge jaren. Dit waren de brieven waarover zijn vader had gesproken op zijn sterfbed. Als hij deze las, zou alles hem duidelijk worden, had zijn vader hem gezegd. Waarom Pepes ouders met zo’n tederheid Pepe en zijn broers en zusters hadden opgevoed en waarom Pepe zich in al zijn tijd bij de politie zich met zoveel mededogen had bekommerd om de minderbedeelden in de samenleving.

Pepes ogen prikten terwijl zijn hart in zijn keel bonkte. Met trillende vingers trok Pepe de strik om het bundeltje aan gevoelens en hartstocht los. Hij vouwde de bovenste brief open en terwijl zijn tranen op het vergeelde blaadje drupten en de inkt iets deden vlekken, begon hij hardop de eerste woorden te lezen. "Mijn lieve Roxanne, je hoeft vanavond de rode lamp niet aan te zetten."



Wil jij ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!




Gearchiveerd in de categorieën: blog, entries, emotie, maatschappij, hart, liefde, kracht, verhalen

Voorzien van de labels: blog-tag, entry-tag, tekstschrijver, hart, hart, passie, liefde, energie, kwetsbaarheid, kracht

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën