Het verhaal van Rhiannon en Dewydd

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op dinsdag 13 februari 2018


Mountain Pony by Tim Ball


Een Valentijnsdag Verhaal


Vol verlangen keek Rhiannon over haar schouder in de richting van het dorp. Toen ze geen glimp opving van haar geliefde Dewydd op de boomloze helling, liet zij haar hoofd hangen en nam droevig haar tranen waar die zich vermengden met de regendruppels op haar gezicht om op haar modderige schapenvacht laarzen te vallen. Zij slikte haar trots weg, veegde haar smaragdgroene ogen en haar neus schoon met haar wollen jas mouw, en probeerde de pijnlijke gebeurtenis die net een half uur geleden plaats had gevonden weg te drukken uit haar gedachten.


In plaats daarvan werd zij overweldigd door een misselijkmakend gevoel diep in haar maag.

“Ah, mijn arme Dewydd, waarom moest het zo gaan?” riep zij hardop.

Toch, op hetzelfde moment, wist zij maar al te goed waarom, en zij stortte in de herinnering van toen zij aangekomen was in het Welsh dorpje bijna een jaar geleden. In het begin hadden de dorpelingen zich weinig van haar weinig aangetrokken. Hoewel zij toen nogal vreemd op hen overkwam, hadden zij haar in hun midden verwelkomd zoals bij elke vreemdeling. Bovendien was het lang geleden geweest sinds het dorp een wijze vrouw had gehad die voor hen zorgde, want Rhiannons voorganger was een jaar daarvoor overleden.


Plotseling fronste Rhiannon en haar ogen prikte weer toen zij het afschuwelijke moment van nog geen uur geleden herinnerde, toen de dorpelingen haar uit haar hut hadden gedreven en uit hadden gescholden terwijl zij haar uit het dorp verjoegen. Nu keek zij op van haar voeten die door het drijfnatte gras stapten en keek in de verte. Desondanks zag zij niet de donkergrijze lucht voor haar en de stromende regen die uithaalde naar haar gezicht en haren. Opnieuw dacht zij aan het verleden, aan de tijd die zij in het dorp had doorgebracht. In het begin konden zij en de dorpelingen goed met elkaar overweg. Rhiannon had de zieken genezen met haar kruidendrankjes en kruidenzalfjes, en met haar handen waarmee zij levensenergie overbracht. Met die handen zegende zij iedereen om haar heen.


Het was een goed leven, herinnerde zij zich genoeglijk en zij glimlachte van geluk toen Dewydds gezicht in al zijn grootsheid voor haar innerlijk oog verscheen. Tegelijkertijd leek haar hart te smelten toen zij elk detail van haar geliefde herinnerde: zijn betoverende glimlach, zijn lange donkere haren, zijn diepe hese stem en zijn krachtige maar tedere handen. Haar herinnering hieraan was zo intens dat het voelde alsof Dewydd weer voor haar stond en zoals bij al die keren daarvoor werd zij overweldigd door zijn warme aanwezigheid.


“Ja, mijn lieve Dewydd, jij wist het net zo goed als ik,” fluisterde zij in zichzelf terwijl zij de gepassioneerde blik in Dewydd’s ogen herinnerde toen zij voor het eerst elkaar ontmoetten. Vanaf dat moment worstelden de vijftig jarige tovenares en de amper zeventien jarige smids zoon om hun gevoelens in bedwang te houden, om te voorkomen dat de dorpelingen ontdekten wat de twee voor elkaar voelden. Het was ook geen gewone liefde; niet alleen een emotionele of fysieke liefde, want Rhiannon en Dewydd waren spiritueel in de liefde verbonden lang voor de tijd begon. Dit wisten zij beiden vanaf het moment dat zij op Aarde werden herenigd. Toch, hoe meer zij elkaar vermeden, hoe meer hun harten naar elkaar verlangden.


Fleetwood Mac Rhiannon  


Nu keek Rhiannon terug op die dag in de smidse van Dewydds vader, toen zij haar grote ketel liet repareren en voor het eerst in Dewydds ogen keek, en zij realisserde zich wat zij en Dewydd vanaf het begin al wisten. Dat hun band ondanks dat deze eeuwig was, niet zou worden geaccepteerd, in ieder geval niet in dit leven. Het stak haar in haar hart om hieraan te denken. Zij kon simpelweg de dorpelingen hun intolerantie niet begrijpen, alsook hun onvermogen om de liefde te accepteren die Dewydd en zij voor elkaar voelden. Op haar beurt kon zij niet de dorpelingen hierom veroordelen op dezelfde manier als zij niet kon accepteren dat Dewydd en zij niet samen konden zijn.

“Jij en ik, Dewydd, wij zijn één. Dat zijn wij altijd al geweest en zullen wij altijd zijn,” sprak zij zacht terwijl een magere glimlach om haar smalle lippen verscheen en zij wat langer haar lot overdacht. Was er zoiets als het lot? Rhiannon wist zeker van niet. Elke ziel moest het pad dat het koos volgen; dat is waarin zij geloofde, wat zij als waarheid aannam. Dewydds pad en het hare waren voorbestemd om samen te komen, en samen zouden Dewydd en Rhiannon elke bocht, beklimming en omweg nemen.


Terwijl zij hieraan dacht, bemerkte Rhiannon een ander gevoel in haar hart. Zij zwiepte haar gitzwarte haar opzij en terwijl zij haar pas versnelde, betrapte zij zich op een uitbundige glimlach. Zij herkende dit als een teken van de verandering die net plaats had gevonden. Wat deze verandering was, wist zij niet en toch was zij bewust van het ontstaan ervan achterin haar geest; achter haar, om precies te zijn. Op precies hetzelfde moment ging Rhiannons hart sneller kloppen en intuïtief keek zij over haar schouder.


Welsh Valleys by Nick Winchester


Zij kon haar ogen niet geloven terwijl haar hart zwol en tranen van geluk over haar gezicht liepen. Daar in de verte, op de helling langs het beekje, reed Dewydd op een grijze pony merrie die hij enkele minuten daarvoor van nieuwe hoefijzers had voorzien. Hij zag Rhiannon en hun ogen ontmoetten elkaar. Rhiannon schudde haar zware bepakking van haar schouders en daarmee de zwaarte van haar verdrietige hart. Toen begon zij op Dewydd af te rennen, die zijn pony aanspoorde tot een galop. In luttele seconden waren de geliefden herenigd en vielen in elkaars armen. Zij lachten en huilden van vreugde terwijl zij elkaar stevig omhelsden en elkaars gezicht kusten.


Toen keek Rhiannon diep in Dewydds ogen. Het was toen dat zij beiden merkten dat het niet langer regende. Rhiannon zag hoe de zon langzaam een weg baande in de lucht achter Dewydd. Het deed haar ogen sprankelen en haar lippen open gaan. Dewydds wenkbrauwen gingen omhoog en hij draaide zijn hoofd om te zien wat zijn liefelijke Rhiannon had verrast. Toen, terwijl Dewydd zijn hand in die van Rhiannon gleed, werd Rhiannon gedompeld in een diepe rust. Er verscheen een regenboog en het was toen dat Rhiannon een glimp opving van wat stond te gebeuren.


Ondertussen scheen de zon prachtig, en in wat een eeuwigheid leek, kreeg zij een visioen. Het kwam tot haar in een ogenblik. Vervolgens draaide zij en Dewydd weer naar elkaar toe. Hun starende ogen klampten als ware aan elkaar vast, en voor Rhiannon en Dewydd was het alsof zij in de diepte van hun zielen stortten. Plotseling straalde een enorme, pulserende bol van schitterend, gouden licht van hun gekoppelde harten. Zij kregen maar een moment om de golf van liefde te ervaren die alles op zijn pad meenam, terwijl een witte lichtflits zich over de hemel verspreidde. Rhiannon en Dewydd bestonden niet meer. Hun menselijke omhulsels lagen in het weelderige kniehoge gras en hun zielen keerden terug naar waar zij ooit vandaan kwamen. Die nacht werden de dorpelingen verbijsterd toen zij een nieuwe ster zagen. Een ster die meer schitterde dan alle andere. Het vulde de dorpelingen hun hart met de warmte van onvoorwaardelijke liefde.


Bryan Adams Run To You


Symboliek

Rhiannon: Welsh voor ‘Grote Koningin’

Dewydd: Welsh voor ‘geliefde’


Afbeeldingen:

‘Mountain Pony’ van Tim Ball op Freeimages.com

‘Welsh Valleys’ van Nick Winchester op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: hart, liefde, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, ziel, liefde, valentijn

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën