Er is genoeg voor ons allemaal

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op vrijdag 3 augustus 2018


Wheat In Summer by Simon Templar


De middagzon scheen volop toen de jonge Maddie van school naar huis slenterde met een sombere blik op haar gezicht. Zij voelde zich nog steeds neerslachtig om wat er tijdens het ochtend speelkwartier plaats had gevonden op het schoolplein. Een groepje jongens uit haar klas hadden een meisje uit een andere klas uitgelachen. Het meisje haar vader was een tijdje terug ontslagen en haar ouders konden amper rondkomen van haar moeders loon. De jongens lachten haar uit om haar tweedehands kleding en noemden haar ouders ‘losers’.


Toen zij eraan dacht, werd Maddie woedend. Herhaaldelijk herinnerde zij zich hoe zij had gereageerd. Zonder maar één woord te zeggen tegen de wrede pestkoppen, liep zij naar de jongen die de anderen aanmoedigde en stompte hem vol op zijn gezicht. De kracht van de slag deed de jongen op de grond vliegen en naar zijn bloedende neus grijpen.

“Dat heb je verdiend, jij kleine...”


Voor Maddie haar zin kon afmaken, schudde een stem haar uit haar gedachten. Het was een warme, zachte vrouwenstem die haar zacht toesprak vanachter de moerbeiboom die bij haar stond naast de stoep:

“Maddie, kom dichterbij.”

Maddie keek op, maar zag niemand. Opnieuw sprak de stem.

“Je hoeft niet bang te zijn. Kom bij me.”

Maddie deed zoals haar gevraagd werd, niet zozeer uit nieuwsgierigheid maar omdat de stem haar vulde met een sterk gevoel van geborgenheid.


White Mulberry Tree by Kelly Boesch


Toen zij dat deed, verscheen een vrouw met een felle lichtflits vanuit het niets.

“Wauw!” riep Maddie. “Jij kan toveren.”

De vrouw glimlachte stralend op een manier zoals Maddie nog nooit had gezien.

“Ja, dat is wat ze zeggen,” antwoordde zij.

“Wie ben jij?” vroeg Maddie, onbeschaamd.

“Ik ben jouw naamgenoot,” antwoordde de vrouw, stralend.

“Oh, cool! Jij heet ook Maddie.”

De puurheid van het zesjarige meisje deed de vrouw weer glimlachen.

“Nou, mijn naam is Madeleine, of Magdalena zoals ik vroeger genoemd werd,” sprak de vrouw, glimlachend, “maar je mag mij best Maddie noemen, als je dat wilt.”

Maddie dacht even na.

“Hmm, nee, ik vind Madeleine mooier klinken.”


“Goed, Maddie. Mag ik vragen wat jou zoveel zorgen baart op zo’n prachtige dag?”

Madeleine fronste toen zij terugkeerde naar haar onplezierige herinneringen.

“Er gebeurde iets heel ergs op school,” begon zij uit te leggen en ging door om in detail uit te leggen wat er die ochtend plaats had gevonden op het schoolplein.

“Ik begrijp het,” zei Madeleine toen Maddie klaar was met spreken. “Maddie, ik heb in mijn tijd groot onrecht meegemaakt en ik weet hoe moeilijk het is om toe te kijken hoe anderen onrechtvaardig behandeld worden. Ook al gebruikte je geweld, vind ik het heel moedig van jou om dat meisje te verdedigen.”

Maddie knikte instemmend met een ernstige blik op haar gezicht.


“Toch geloof ik dat jouw ontevredenheid uit iets veel diepers voortkomt.”

Maddie fronste met haar wenkbrauwen. Wat bedoelde Madeleine?

“Voel eens diep vanbinnen, Maddie. Hoe komt het dat je zo met dat meisje te doen had?”

Maddie voelde even en het antwoord kwam spoedig.

“Ik vond het zielig voor haar omdat haar familie arm is en niet genoeg geld heeft om nieuwe kleren voor haar te kopen.”

“Ja,” knikte Madeleine, “ga door.”

“Het is zo oneerlijk. Waarom zijn sommige mensen zo rijk terwijl anderen verhongeren?”

“Dat is een heel goede vraag, lieve Maddie,” antwoordde Madeleine. “En het antwoord is simpel: Er is genoeg voor ons allemaal.”


John Mellencamp Love And Happiness


Maddie fronste.

“Hè?” reageerde zij verontwaardigd. “Dat is niet wat ze ons op school vertellen.”

“Wat vertellen zij jullie op school?”

“Dat we nooit genoeg zullen hebben, tenzij we heel heel hard werken en doen wat ons gezegd wordt,” zuchtte Maddie, hopeloos.

“Maddie, luister goed naar wat ik je ga vertellen.”

Maddie keek diep in Madeleine haar donkerbruine ogen, en het was toen dat zij haar hart voelde gloeien.


“Zoals elk mens op Aarde, werd jij geboren met het recht om in overvloed te leven. Dit is iets wat je zal ervaren zodra je begint te genieten van de goede dingen die jou overkomen en als je dankbaar bent voor alles wat jou gegeven wordt.”

“Hmm,” knikte Maddie, “dat klinkt logisch.”

“Ja, ik wist dat je het zou begrijpen. Want, je bent een wijze jongedame.”

Maddie glimlachte toen zij het woord ‘dame’ hoorde.

“Waarom is niet iedereen rijk dan?’

Madeleine lachte hartelijk.

“ik ga jou vraag beantwoorden met een raadsel.”

Maddie glimlachte; zij was dol op raadsels.


“Stel je een grote chocoladetaart voor.”

Maddie haar ogen begonnen te glinsteren terwijl zij zich niet alleen een taart voorstelde maar ook hoe zij ervan begon te eten.

“De taart moet verdeeld worden over acht kinderen.”

“Oh, da’s makkelijk,” onderbrak Maddie, “ik heb leren delen met rekenen.”

“Nou?” vroeg Madeleine.

“Ik zou het eerst door vieren delen en dan elk kwart door de helft delen. Dan zijn er acht stukken, zodat iedereen een gelijk stuk heeft,” legde Maddie uit, tevreden met zichzelf.

“Precies, maar hier komt het moeilijke deel. Een van de kinderen vertelt een ander kind dat het ook zijn stuk taart mag hebben omdat het andere kind niet zijn best heeft gedaan op school. Het andere kind gelooft dit en geeft zijn stuk weg. Hoe voelt dat voor jou?”

“Dat is helemaal niet eerlijk,” antwoordde Maddie meteen.

“Dat ben ik met je eens, Maddie, maar dit is een goed voorbeeld van hoe sommige mensen heel rijk worden terwijl anderen heel arm worden.”

Maddie luisterde goed om hier wat van te leren.


“De mensen die andermans taart nemen, om het zo maar te noemen, zijn bang dat zij nooit genoeg zullen hebben en nemen daarom meer dan zij nodig hebben. De mensen die hun taart door anderen af latten pakken, voelen zich onwaardig en vinden dat zij niets goeds in hun leven verdienen. Samen creëren zij een oneerlijke wereld. Dit is waar jij in beeld komt, Maddie.”

Maddie luisterde aandachtig.

“Misschien denk je dat je moet vechten om anderen te verdedigen, maar wat krachtiger is, is een voorbeeld stellen. Jij weet dat jij het verdient om goeds te ervaren en je gelooft in eerlijk delen. Blijf hierin geloven en handel ernaar. Heel spoedig zal je merken dat mensen om je heen hetzelfde beginnen te doen.”

“Dat kan ik wel,” antwoordde Maddie enthousiast.


Pink Rose by Susush


“Ja, dat kan jij inderdaad, maar voor je verder gaat, ga ik je iets vragen.”

“Ik vind het leuk om vragen te beantwoorden,” zei Maddie, vrolijk glimlachend.

“Wat zou je tegen die jongen willen zeggen die je vanochtend sloeg?”

Maddie aarzelde voor zij antwoord gaf. Op deze vraag had zij niet gerekend. Voor zij de woorden vond om haar gevoelens mee te uiten, begon zij te huilen.

“Het spijt me dat ik je sloeg,” sprak Maddie alsof zij tegen de jongen in kwestie sprak. “Vergeef het me, alsjeblieft.”

“Het is je vergeven, lieve Madeleine. Welnu, kun jij het jezelf vergeven?”

“Ja, ik vergeef het me,” knikte Maddie.

“Ook dit is heel moedig van jou, Maddie. Eigenlijk is het het krachtigste wat je kunt doen, want door jezelf te vergeven, heel je jezelf. En door jezelf te helen, help je om de wereld te helen.”


Maddie glimlachte door haar tranen heen vanwege de waarheid in Madeleine haar woorden.

“Dank je wel, Madeleine.”

“Graag gedaan, Maddie. Kijk, je leert het nu al.”

Maddie lachte. Toen deed Madeleine iets heel onverwachts. Zij stapte dichterbij, boog voorover en kuste Maddie heel teder op haar voorhoofd.

“Gaat heen, mijn kind en laat je tranen van vergiffenis zijn voor de wereld wat de ochtenddauw is voor de roos.”

Terwijl Madeleine sprak, begon Maddie wat van het schitterende licht dat Madeleine omringde aan te nemen. Zij glimlachte en sprak zacht maar vastbesloten:

“Ik zal de wereld helen.”

Madeleine glimlachte stralend bij wijze van antwoord en verdween toen in het niets. Maddie zuchtte tevreden en huppelde toen de laatste vijftig meter naar huis met een stralende glimlach op haar gezicht.



De duisternis kan de duisternis niet verdrijven; dat kan alleen het licht. Haat kan haat niet verdrijven; dat kan alleen de liefde. Martin Luther King


Michael Jackson Heal The World


Afbeeldingen:

‘White Mulberry Tree’ van Kelly Boesch op Freeimages.com

‘Wheat In Summer’ van Simon Templar op Freeimages.com

‘Pink Rose’ van Susush op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, persoonlijke groei, zelfinzicht, maatschappij, economie, bewustzijn, liefde, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, liefde, moed, kracht

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën