En de wind fluisterde - Aflevering 4

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op woensdag 30 augustus 2017

Sparrow by Magda S


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 4

De zachte stralen van de winterzon reikten tot in de slaapkamer en streelden Giuseppe’s gezicht. Langzaam opende Giuseppe zijn ogen en realiseerde zich waar hij was.

“Argh,” kreunde hij, moe van een lange, slapeloze nacht.

Het voelde als of hij nog geen vijf minuten geleden in slaap was gevallen na zeven uur lang in zijn bed te hebben gewoeld. Hij wreef in zijn ogen die droog en opgezet voelden van alle tranen die hij had gehuild. Het bericht van gisteravond had hem geraakt en emoties opgerakeld waarvan hij had gedacht dat zij tot het verleden behoorden.


Toch bleken zij nog heel sterk aanwezig te zijn. Zij prikkelden zijn nieuwsgierigheid. Wie had hem het bericht gestuurd? De vraag hield hem bezig, evenals de vraag wat deze persoon van hem wou. Het spoorde hem aan. Hij zwaaide zijn benen over de rand van het bed en zat daar even om zijn hoofd te ontdoen van het draaierige gevoel. Toen stond hij op en strompelde naar de badkamer.


Een half uur later zat Giuseppe aan het ontbijt dat bestond uit roergebakken ei op geroosterd brood. Dat zou de klus moeten klaren, zei hij in zichzelf terwijl hij het eten met enorme happen wegwerkte. Toen hij klaar was met eten, spoelde hij het eten weg met een straffe bak koffie.

“Ah,” zuchtte hij tevreden en leunde achterover in zijn stoel.

Hij keek door het raam naar de mussen die druk heen een weer vlogen van de cipres naar de tafel in zijn achtertuin met de kruimels uit de broodrooster. Het uitzicht deed hem glimlachen. Wat een eenvoudig en toch gelukkig, zorgeloos leven leiden zij, vond hij. Tegelijkertijd besefte hij dat zij niets verkwistten, heel anders dan de mensen, die overal waar zij kwamen rommel achterlieten.


Toen pakte hij de oude telefoon die hij als reserve had en plaatste daarin de SIM kaart uit de telefoon die hij gisteravond in het stadion had laten vallen. Gelukkig startte de telefoon binnen enkele seconden en het duurde maar even voor Giuseppe het bericht terugvond dat hem zowat de hele nacht wakker had gehouden. Hij las het opnieuw, deze keer hardop:

“Hi Conno! We moeten praten. Bel me op dit nummer!”


Door het opnieuw te lezen, kreeg hij dezelfde steken in zijn hart. Deze keer voelde dit minder intens, en ook al voelden zijn ogen vochtig, kon hij zijn emoties op een afstand bekijken. Daarmee kwamen de beelden uit zijn verleden, een tijd waarin de wereld nog ontdekt moest worden. Een tijd van dromen en hoop voor de toekomst. Dat waren nog eens dagen, zei Giuseppe in zichzelf terwijl hij de nieuwsgierigheid van zijn jeugd begon te voelen. Een vreemde nieuwsgierigheid die grensde aan het angstige en die zijn hart deed bonzen in zijn borstkas alsof hij ergens voor vluchtte. Dat was het, besefte hij. De tijd was aangebroken om op te houden met vluchten van wat hem was overkomen zoveel jaren geleden en om zijn angsten aan te gaan.


“Kom, ik wil hier van af zijn!” riep hij luid, verrast door zijn daadkracht.

In ieder geval zorgde het ervoor dat hij het telefoonnummer opzocht dat bij het bericht hoorde en het telefoontje pleegde waar de onbekende om had gevraagd. Terwijl hij het icoontje met de groene telefoonhoorn tikte, werd hij zich bewust van zijn mond die droog aanvoelde en het misselijke gevoel in zijn maag. Hij was verdomd zenuwachtig en wachtte in spanning af terwijl de telefoon overging. Toen klonk er een stem aan de andere kant. De diepe, hese stem van een oude man:

“Hallo, dit is Dave. Ik ben er nu niet, maar als je een bericht achterlaat, bel ik je terug zodra ik kan.”

Een voicemail; daar had hij niet op gerekend en het enige wat hij kon doen toen hij de pieptoon om zijn reactie aan te moedigen, hoorde, was eruit flappen:

“Uh, luister eens vriend, Ik weet niet wie je bent. Wat moet je trouwens van me?”

Vervolgens zat hij daar een minute lang zwaar ademend voor hij het gesprek beëindigde.


“Dave,” zei hij in een poging iemand uit het verleden met die naam te herinneren. Zijn geheugen liet het afweten; er kwam geen gezicht in hem op. Hij vroeg zich af of hij opnieuw moest bellen om een fatsoenlijk bericht achter te laten, maar zag ervan af. Als deze vent contact wou maken, zou hij vast terugbellen of een nieuw bericht sturen. Met deze gedachte stond Giuseppe op, pakte zijn werkjack en liep de voordeur uit om de rit te maken naar de bouwplaats waar hij werkte, aan de andere kant van het stadje.


Klik hier om aflevering 5 te lezen!



Afbeeldingen:

‘Sparrow‘ van Magda S op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com



Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, verbinding, emotie

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Reacties

  • Kitt

    Geplaatst op dinsdag 5 september 2017 om 16:04 uur

    Hoi, mooie stukjes schrijft u (En de wind fluisterde), ik ben zeer benieuwd naar het vervolg. Graag zou ik u op enkele zaken willen wijzen, als u mij dat permitteert.
    In aflevering 3 valt het me op dat u (volgens mij) enkel en alleen het woord 'zij' gebruikt om te verwijzen naar het vrouwelijke personage. In sommige zinnen leest dit wat vreemd, omdat 'zij' toch enigszins een benadrukking inhoudt, en ook wanneer een woord zo vaak achter elkaar voorkomt in een tekst, valt het op. Wij hebben ooit op school geleerd om afwisselend alternatieven te gebruiken voor een bepaald woord dat veel voorkomt in een tekst, puur ten behoeve van het leescomfort. Ik zou u dan ook adviseren het woord 'zij' vaker af te wisselen met 'ze', vooral wanneer het woord geen nadruk behoeft.
    In aflevering 4 komt de volgende zin voor; "Het bericht van gisteravond had hem geraakt, emoties oprakelen waarvan hij had gedacht dat zij tot het verleden behoorden." Mijn inziens is de werkwoordvorm van oprakelen hier verkeerd gekozen, althans zo schijnt het mij als lezer. "Emoties opgerakeld" of iets in de trant van "en rakelde emoties op" zou wellicht beter passen.
    Verder wens ik u veel succes en hoop op een spoedig vervolg! groet



  • Wim

    Geplaatst op dinsdag 5 september 2017 om 16:28 uur

    Hoi Kitt,

    Hartelijk dank voor je reactie en voor je compliment! Ik ben heel blij dat je benieuwd bent naar het vervolg. Ook bedankt voor je opmerkingen. Het stukje over emoties die opgerakeld werden, heb ik inmiddels aangepast om zo het duidelijk te maken voor de lezer.

    Veel leesplezier!

    Wim



Abonneer op mijn blog
Categorieën