En de wind fluisterde - Aflevering 3

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op vrijdag 25 augustus 2017

Summer Beach by Jenny Rollo


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 3

Een uur later reed Deborah over de Nepean Highway in haar paarse 1976 Ford Falcon, op weg naar het familie strandhuisje in de buurt van Rye op het schiereiland van Mornington. Na de droom van afgelopen nacht waren haar gedachten een grote chaos en ze had behoefte aan wat tijd op zichzelf om haar zaken op orde te krijgen.


“Jeeh, wat is het heet vandaag,” zei zij terwijl zij de air conditioning hoger zette. Hoewel het nog maar november was, oftewel lente, was het de hele week heet geweest met temperaturen die boven de 30 graden uitstegen. Gelukkig duurde het niet lang voordat de temperatuur in de auto weer dragelijk werd en toen zij naar links blikte naar haar hond Dougie die geduldig naast haar zag in de bijrijders stoel, zag zij dat haar trouwe vriend het ook waardeerde.


Hoe zuidelijker Deborah reed, hoe meer ontspannen zij werd. Zij glimlachte en was tevreden met haar spontane beslissing om op ‘voorjaarsvakantie’ te gaan. Ook was zij blij dat zij de kustweg had genomen. Het was altijd een prachtige route met het uitzicht over de oceaan en minder verkeer dan op de Mornington Pensinsula snelweg.


Het duurde maar even voor zij de rand van Rye bereikte en in zuidwestelijke richting naar het rustige deel van het dorp reed. Toen zij eindelijk bij het huis aankwam en met de auto de provisorische oprit op had gereden, zette zij de motor uit, plaatste beide handen op het stuur en legde een minuut lang haar hoofd daar. Zij keek op, haalde diep adem en stapte uit de auto.

“Kom op Dougie!” zei zij, meer zichzelf dan hem aanmoedigend, terwijl zij de bastaardhond die zij als pup op straat had gevonden de auto uit geleidde.

Dougie had weinig aanmoediging nodig. Dankbaar sprong hij uit de auto en raasde van geluk door de voortuin. Deborah deed de kofferbak open en pakte de spullen die zij had meegenomen. Zij ademde de zeelucht in, deed even haar ogen dicht en slenterde over de veranda naar de voordeur. Daar stond zij aarzelend met haar hand aan de deurkruk terwijl zij de voordeur eens goed bekeek. Het kon wel een nieuwe laag verf gebruiken, merkte zij op in zichzelf terwijl zij zich afvroeg hoe lang geleden zij hier voor het laatst was geweest.


Conch Shell On Blue by Ruth Livingstone


Zij ging naar binnen en rook de droge, warme lucht in het huis die haar zo bekend was. Het deed haar glimlachen tot zij naar links keek naar de eetkamertafel. Wat lag daar? Zij liet haar spullen vallen en liep erheen om te ontdekken dat het een schelp was. Voorzichtig pakte zij het op en inspecteerde het door haar vingers zachtjes over de ruwe buitenlaat en in de zachte, glanzende, roze binnenkant te laten glijden.

Toen voelde haar vingers een klein propje papier dat netjes erin geplaatst leek.

“Hmm,” fluisterde zij, “Hoe kom jij hier terecht?

Zij haalde het langzaam tevoorschijn en zag dat het opgevouwen was. Terwijl zij het openvouwde, merkte zij hoe haar hart tekeer ging van de spanning. Haar spanning werd alleen maar hoger toen zij de woorden las die op papier waren geschreven dat leek alsof het uit een dagboek was gescheurd. In een onbekend handschrift stond:

Je weet dat ik altijd van jou zal blijven houden X


Wat moest dat nu betekenen, vroeg zij zich af. Natuurlijk verstond zij de woorden, maar zij begreep hun betekenis niet. Zij kreeg er gemengde gevoelens bij. Aan de ene kant voelde zij zich geliefd en aan de andere kant voelde zij zich iets gespannen. Wie had dit briefje geschreven en zoveel moeite gedaan om het daar te plaatsen met het risico dat zij niet zou weten van wie het afkomstig was? Bovendien, hoe wist deze persoon dat zij hier zou zijn? En hoe was deze binnengekomen? De voordeur had op slot gezeten. Misschien waren zij achterom gekomen, zei zij in zichzelf en haastte zich naar achteren. Nee, de achterdeur zat ook op slot. Zij fronste beduusd en schreeuwde toen:

“Oh, stel je niet zo aan Debs!”


Zij was niet van plan om haar plezier hierdoor te laten verpesten. Dus, liet zij de schelp en het briefje op de tafel liggen, liep door de voordeur naar buiten en riep Dougie. Samen staken zij de weg over voor het huis en renden zij naar het strand waar zij haar gympen uittrok en door de branding rende alsof zij weer een klein meisje was. Zij vergat haar levensechte droom van gisternacht en de schelp met het mysterieuze briefje. Zij ging zo op in de zeelucht en in het zand dat zij onder haar voeten en tussen haar tenen voelde, dat het haar niet opviel hoe een gestalte haar bekeek vanachter de struiken naast het huis.


Klik hier om aflevering 4 te lezen!



Afbeeldingen:

‘Summer Beach ‘van Jenny Rollo op Freeimages.com

‘Conch Shell On Blue’ van Ruth Livingstone op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com



Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën