En de wind fluisterde - Aflevering 21

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op dinsdag 24 april 2018


The Net by Stephanie Berghaeuser


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 21

Jenny schrok van Deborahs uitbarsting toen die Jenny haar hoorde vertellen over de reservesleutel die uit het slot in de achterdeur stak. Weliswaar had hun vader haar verteld dat Deborah zich niet zo goed voelde de laatste tijd, toch had zij er niet op gerekend dat haar zus zich zo dramatisch zou gedragen. Gelukkig herinnerde zij meteen hoe te reageren op Deborahs paniekaanvallen. Zij liet Deborah simpelweg krijsen zo veel zij wou om het allemaal kwijt te raken.


Na enkele minuten, toen zij klaar was met krijsen, legde Deborah haar handen tegen haar gezicht en huilde. Jenny pakte haar beet en hield haar stevig vast. Terwijl Deborah alle hartzeer dat zij jarenlang had opgebouwd eruit huilde, ging Jenny haar afwisselend kussen op haar voorhoofd en troostende woorden fluisteren:

“Ik heb je beet, lieverd. Alles komt goed.”


Toen Deborah ophield met huilen, hield Jenny haar zacht bij haar schouders beet en keek in haar ogen.

“Nou, dat kwam van heel ver, of niet?” sprak zij glimlachend.

“Ja, nou en of,” knikte Deborah en veegde haar donkere, krullend haar weg van haar gezicht. “Jen?” vroeg zij.

“Ja.”

“Denk jij dat papa zich, nou,” aarzelde Deborah.

“Van kant maakt?” onderbrak Jenny om het haar zuster makkelijker te maken. “Nee, dat betwijfel ik, alhoewel ik hetzelfde dacht jaren geleden toen mama overleed.”

“Oh toen, nee, ik bedoel nu.”

Jenny keek haar verbaasd aan.


“Na ons gesprek, voelde het alsof de wereld om hem heen instortte,” legde Deborah uit. “We hadden het verleden opgerakeld en ik merkte dat het hem heel diep raakte.”

Terwijl zij sprak, voelde Deborah aan dat Jenny haar respecteerde. Toch kon zij niets anders dan een vleugje twijfel voelen, en daarom besloot zij om heel voorzichtig te zijn met wat zij haar vertelde. Ondertussen luisterde Jenny aandachtig naar wat Deborah aan het vertellen was.

“Papa vertelde me hoe zwaar het voor hem was geweest om mij te zien lijden nadat Gio bij me weg was gegaan. En daar kan ik inkomen, alhoewel ik in die tijd me zo depressief voelde, dat ik niet aanvoelde wat iedereen om me heen voelde. Ik realiseerde me niet eens dat mama gaandeweg weggleed, Jen. Zelfs nu kan ik niet goed begrijpen wat de oorzaak was van haar dood. Was het verdriet?” vroeg Deborah met verse tranen in haar ogen.

Jenny antwoordde niet en knikte alleen.


“In ieder geval,” snoof Deborah, “heeft papa een zware tijd achter de rug. Mama was depressief. Ik was depressief en hield me aan een zijden draadje vast. Na de kaarten die hem toebedeeld zijn, was het hem allemaal teveel en toen hij bij mij was, stortte hij gewoon in. Ik heb zo met hem te doen, Jen. En ik was bang. Hij heeft niet voor niets zijn bijnaam gekregen en ik ben het niet gewend dat hij zich zo kwetsbaar opstelt.”

Jenny glimlachte flauwtjes.

“Na ons gesprek midden in de nacht, heb ik heel vreemd gedroomd. Ik stond in een graanveld. De wind deed de graanstengels heen en weer gaan. En toen,” aarzelde Deborah, “toen fluisterde het naar mij.”

“Fluisterde naar jou?”

“Ja, het fluisterde: ‘Deborah, jouw dag zal komen. Heb geduld, het duurt niet lang meer.’ Daarna voelde ik me een stuk rustiger, maar wel verward. Dus, besloot ik om hierheen te komen en de wind alle spinnenwebben uit mijn hoofd weg te laten blazen, als het ware. Het is alleen niet zo’n succes geweest.”


Terwijl zij sprak, werd Deborah overvallen door een onbehagelijk gevoel. Zij wist zeker dat het veroorzaakt werd door een vrouw, maar zij kwam er niet achter wie die vrouw was. Zij besloot heel voorzichtig te zijn.

“Allereerst werd ik getrakteerd op die onthoofde ekster op de veranda. Het is me allemaal te toevallig. Degene die het gedaan heeft, moet geweten hebben dat ik iets met eksters heb, en ze waren zo brutaal om te zeggen dat ze nog van me houden. Dat is toch gestoord? Dan is er de cricketbal die zomaar uit het niets verschijnt. Ik heb het hier niet gezien tot jij het mee naar binnen nam. En als laatste steekt de reservesleutel, die ik niet aangeraakt heb sinds ik hier ben, uit het slot van de achterdeur. Wie kon nou weten waar die lag? Al met al, voelt het alsof iemand een web aan het spinnen is om mij mee te vangen.”

“Nu je het zo brengt, is het inderdaad nogal vreemd,” antwoordde Jenny.

“En duister,” voegde Deborah eraan toe.


Klik hier om Aflevering 22 te lezen!


Afbeeldingen:

‘The Net’ van Stephanie Berghaeuser op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: hart, liefde, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen, kwetsbaarheid

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën