En de wind fluisterde - Aflevering 2

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op zaterdag 19 augustus 2017

Ritratto by Lisa Fanucchi


Klik hier voor Aflevering 1!


Aflevering 2

Giuseppe Conatelli wendde zijn blik af van het speelveld waar zijn voetbalploeg Empoli FC een thuiswedstrijd speelde tegen Parma, om zijn mobiele telefoon te pakken die in de zak van zijn duffeljas aan het trillen was. Wie kon dat nou zijn, vroeg hij zich af, lichtelijk geïrriteerd. Zijn irritatie veranderde in verbazing toen hij op een nieuw bericht tikte. Zijn verbazing werd niet zozeer veroorzaakt door het feit dat het bericht van een onbekend nummer was met het internationale toegangsnummer voor Australië, maar door de naam waarmee hij werd aangesproken. Hij was al in jaren niet zo genoemd.


Zijn hart ging tekeer en zijn ademhaling werd zwaar, en terwijl om hem heen het publiek brulde, las hij opnieuw het bericht dat hem vanaf zijn telefoon aanstaarde:

Hi Conno! We moeten praten. Bel me op dit nummer!

Giuseppe keek weer op, maar kon niet zien hoe het met de wedstrijd ging door de andere fans die van vreugde op en neer sprongen.

“Verdomme!” schreeuwde hij in het Italiaans en sprong recht overeind. Door zijn adem in de koude lucht zag hij de blik van onbegrip op het gezicht van zijn beste vriend naast hem.

“We scoorde net, Giuseppe.”

“Ja, weet ik. Hierdoor heb ik het gemist,” antwoordde Giuseppe terwijl hij Angelo het bericht liet zien.

Toen hij zag dat Angelo het nog niet begreep, legde hij uit dat de laatste keer dat hij ‘Conno’ genoemd werd in 1987 was geweest, toen hij van huis in Moorabbin in de Australische stad Melbourne was weggerend.


“Wie zou het dan zijn?” vroeg zijn vriend nieuwsgierig.

Giuseppe groef diep in zijn geheugen naar het antwoord dat hij niet wist. Er waren weinig mensen met wie hij contact had die zijn bijnaam kenden. Onder hen waren zijn ouders, die nu in een oud boerderijtje woonden net buiten hun geboortestadje San Miniato vlakbij de stad Empoli, zijn broers en zussen die nog steeds om en in de buurt van Melbourne woonden, en zijn oude vriend Gary of ‘Gazza’ zoals hij meestal werd genoemd, die nog steeds in Moorabbin woonde en een trouwe fan van St Kilda was. Geen van hen had hem zo’n bericht kunnen sturen. Ze stuurden hem zelden berichten, en wanneer zij dat wel deden, was het met een telefoonnummer uit zijn adresboek.


Toen, uit het niets, verscheen een gezicht voor zijn geestesoog. Het was een gezicht uit het verleden met tedere, bruine ogen die zijn ogen bevochtigden en zijn hart zwaar deden voelen. Nee, niet jij, sprak hij in zichzelf terwijl hij de tranen wegslikte.

Gaat het wel, amico?” vroeg Angelo, onopgemerkt door Giuseppe.

Terwijl hij zijn telefoon te pletter liet vallen op de betonnen vloer, bracht Giuseppe beide handen naar zijn mond en staarde in de verte. Toen ging hij zitten, legde zijn stoppelige gezicht in zijn handen en snikte zoals hij vroeger deed toen hij nog een klein jongetje was.


Klik hier om aflevering 3 te lezen!



Afbeeldingen:

‘Ritratto’ van Lisa Fanucchi op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, hart, australie

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën