En de wind fluisterde - Aflevering 17

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op maandag 26 februari 2018


Surfers by Alberto Serveso


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 17

Zodra het gesprek voorbij was, legde Giuseppe zijn telefoon neer op de salontafel, liep naar zijn stereo in de hoek van de woonkamer en zette de CD-speler aan. Binnen enkele seconden vond de melodie van één van zijn favoriete opera’s haar weg door de speakers en vulde de kamer. Giuseppe zette het geluid harder en begon door de kamer te ijsberen, af en toe zijn handen door zijn haar halend. Dit en het harde weerkaatsende muziek hielpen hem om na te denken.


“Bee,” sprak hij hardop. “Ik kan het haast niet geloven.”

Elke dag bij het ontwaken in de ochtend en bij het ondergaan van de zon, dacht hij aan zijn verloren liefde. Zij bevond zich nog in zijn hart, en daar zou zij zeker blijven, maar in zijn gedachten had Giuseppe al lang geleden het idee uitgesloten dat hij haar ooit weer zou zien. Tot enkele minuten geleden toen hij aan de telefoon was met mijnheer Frankston. Hij vroeg zich af of hij zijn voormalig voetbal trainer en vader van zijn beste kameraad wel goed had verstaan toen hij had gezegd dat hij wist waar Bee zich nu bevond.


Terwijl Giuseppe door de kamer liep, kwam hij oog in oog met zijn weerspiegeling in de lange spiegel aan het uiteinde van zijn eetkamertafel. Hij stopte en glimlachte. Hij twijfelde niet langer over wat Dave Frankston hem net had verteld. Er was een reünie gepland en hij was uitgenodigd. Hij zou Bee weer ontmoeten. Dave Frankston had het hem op een dienblad aangereikt.


Toen verscheen Bee voor Giuseppe’s geestesoog. Zij zag er prachtig uit, zoals altijd, en het aanblik van haar donkerbruine ogen in haar lieve gezicht bracht tranen van liefde in zijn ogen. In zijn verbeelding liep hij naar haar toe terwijl zij met een stralende lach haar perfecte witte tanden liet zien. Hij legde zijn hand op haar wang, veegde teder haar lange, krullende, zongebleekte lokken opzij en plaatste zijn lippen op de hare. In wat voelde als een eeuwigheid kusten zij hartstochtelijk zoals zij al die jaren geleden hadden gedaan.


Met een zucht was Giuseppe terug in het heden. Instinctief bracht hij zijn hand naar de kleine kauri schelp die aan een leren veter om zijn nek hing. Bee had het hem op een avond op het strand gegeven. Zij hadden de hele dag gesurft, of beter gezegd, Bee had hem geleerd om te surfen. Zij was een zeer ervaren surfer en ook erg getalenteerd. Giuseppe had echter moeite om het surfen onder de knie te krijgen. Toch deed hij ontzettend zijn best. Na ongeveer een uur was hij de tel kwijt van de keren dat hij van zijn plank was gevallen, waarbij Bee moest lachen om de gekke gezichten die hij trok als hij kopje onder ging.


Zij was daardoor alleen maar meer van hem gaan houden. Zijn doorzettingsvermogen was een van de eigenschappen die zij in hem bewonderde, en dus, om hem te troosten, kroop zij die avond dicht tegen hem aan bij het vuur en begon hem een verhaal te vertellen over een kauri schelp.


Klik hier om aflevering 18 te lezen!.


Afbeeldingen:

‘Surfers‘ van Alberto Serveso op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, liefde, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën