En de wind fluisterde - Aflevering 15

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op vrijdag 19 januari 2018


Magpie by TreeFaerie


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 15

“Wat doe jij hier, zusje?” vroeg Deborah.

“Wat een welkom krijg ik na al die jaren,” reageerde Jenny.

“Ja, het is wel een tijd geleden,” gaf Deborah toe met een tikkeltje melancholie in haar stem. “Papa heeft je zeker verteld dat ik hier was.”

“Klopt. We waren laatst aan het bellen en toen vertelde hij me dat je wat dingen uit moest zoeken, of zo. Daarom dacht ik dat ik je maar eens op moest zoeken om bij te praten. Misschien kunnen we nog wat surfen.”


Jenny haar onaangekondigde bezoek overweldigde Deborah, en dat ging niet ongemerkt.

“Gaat het nu goed met je, jongedame?” vroeg de bejaarde buurman. “We kunnen wel wat langer blijven, als je dat wilt.”
“Uh, ja, ik geloof het wel,” antwoordde Deborah. “In ieder geval bedankt voor uw lieve hulp,” voegde zij eraan toe terwijl zij de drie buren een voor een aankeek.

“Graag gedaan, meisje,” antwoordde de bejaarde vrouw. “Als we maar iets voor je kunnen doen, weet je ons wel te vinden, hè?”

“Nummer 37, toch?”

“Ja, dat klopt,” bevestigde de vrouw.

Toen nam ze haar man bij de arm en leidde hem weg. Met tegenzin ging hij mee. Er is iets niet in de haak, zei hij in zichzelf. De andere buurvrouw volgde hun voorbeeld.


“Ik moet bekennen dat je bezoek me wat van slag maakt,” zei Deborah toen zij en haar zus alleen waren. “Ik verwachtte het niet.”

Jenny fronste alsof zij teleurgesteld was en lachte.

“Je kon altijd al melodramatisch doen.”

Door Jenny haar opmerking raakte Deborah lichtelijk geïrriteerd.

“En ik zie dat je nog steeds zo meelevend bent,” reageerde zij met een ironische glimlach.

Jenny negeerde de opmerking en ging door met wat zij aan het vertellen was.

“Zoals ik zei, maakte papa zich zorgen om jou, dus zei ik hem dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, en besloot ik om zelf eens te zien hoe het met je gaat.”


Langzamerhand begon Deborah te wennen aan Jenny haar bezoek. Zij was tenslotte haar zus, zei zij in zichzelf, en zij bedoelde het vast goed.

“Dank je, Jen. Ik waardeer het echt.”

“Geen dank, daar zijn zussen toch voor? Ga jij maar naar binnen, dan ruim ik hier die zooi op.”

Deborah was heel even de ekster en de verontrustende boodschap die op de muur was gekalkt vergeten. Nu herinnerde zij zich wat de buurman had verteld over iemand die rondsloop.

“Wie heeft dit gedaan, denk je, Jenny?”

“Ik heb geen idee. Een of ander gestoorde met niets beters te doen, waarschijnlijk.”

“Ja, dat zal het zijn,” zei Deborah ook al was zij daar niet van overtuigd. Eerst die schelp en nu dit, het was iets te bijzonder allemaal, vond zij toen zij naar binnen ging en meteen naar de schelp toe liep die op de kaptafel in haar slaapkamer lag. Zij raapte het direct op en propte het in de kledingkast achter een stapel bedlinnen.


Ondertussen liepen de bejaarde buren de stoep op, waar zij een ekster zagen die op Deborah’s schutting huppelde. Voor de man voelde het alsof de vogel hen iets wou vertellen. Instinctief keek hij naar de weg en zag een oude Holden Kingswood station wagon die geparkeerd stond halverwege Deborah’s huis en hun huis. Op het eerste gezicht vond hij er niets bijzonders aan, tot iets in de auto zijn aandacht kreeg en hij stopte met lopen.

“Hé Jean, zie je dat?”

Zijn vrouw stopte ook en wat zij zag toen zij dichterbij kwam, deed haar naar adem happen.

“Oh, Norm, dat is het, die ‘hoodie’,” sprak zij trillend.

“Ik wist dat er iets aan de hand was,” zei de man terwijl hij de surfplank in de gaten keek die dwars lag van de kofferbak over de achterbank. “Wedden dat dit de auto is van die zus?”

Jean knikte en deed haar handen voor haar mond.

“Wij moeten Deborah waarschuwen, schat,” zei zij.

“Nee, dan waarschuwen we indirect de zus. Ik denk dat het beter is als we de boel in de gaten houden om die nare dame op heterdaad te betrappen.”

“Oh, ik weet niet of dat zo’n goed idee is, Norm. Moeten we niet in ieder geval de politie inlichten?”

“Nee, die smerissen hebben het te druk met snelheidsboetes uitdelen. Die komen dit vast niet onderzoeken.”

“ik hoop dat je weet wat je doet. Ik heb hier helemaal geen goed gevoel bij.”

“Het komt allemaal goed, lieverd. Geloof me maar,” zei Norm in een poging zijn vrouw gerust te stellen en leidde haar terug naar huis.


Klik hier om Aflevering 16 te lezen!


Afbeeldingen:

‘Magpie’ van TreeFaerie op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën