En de wind fluisterde - Aflevering 13

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op dinsdag 5 december 2017


Sun Burst by Enrica Bressan


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 13

In de dagen die volgden op zijn pogingen om in contact te komen met de man die Dave heette, begon Giuseppe momenten uit zijn kindertijd in de Melbournse wijk Moorabbin op te halen. Het waren herinneringen die aangespoord werden door wat hij om zich heen zag, en de bijbehorende gevoelens waren vaak gemengd.


Nu, terwijl hij op zijn bank dromerig door het raam zat te staren, zag hij twee jongens van een jaar of tien door de straat rennen en een voetbal naar elkaar aan het overtrappen. Het was toen dat hij herinnerde hoe zijn pa maar door blijft zeuren over de Empoli voetbalclub uit diens geboorteland Italië. Nu hij er bij stilstond, was het bij zijn vader altijd ‘Italië voor’ en ‘Italië na’. Van voetbal, mannelijkheid en kunst tot eten, muziek en cultuur, Italië was altijd het beste, en zijn vader liet geen kans voorbij gaan om iedereen dat te laten weten. Giuseppe had het niet zo erg gevonden als zijn vader hun Australische buren en vrienden niet zo had uitgedaagd en de Australische cultuur had afgekraakt.


Daar had Giuseppe een hekel aan. Hij voelde zich er zo ongemakkelijk bij en het maakte het moeilijker voor hem om zijn plek te vinden in de Australische samenleving. Het voelde alsof hij tussen twee werelden in zat: die van zijn conservatieve, bekrompen vader en die van zijn dagelijks leven. Hierdoor ging hij zich afzetten tegen zijn vader. Hij ging Australische sporten beoefenen, zoals cricket en Australian Rules Football. Samen met zijn beste kameraad, Gazza, gingen zij naar alle thuiswedstrijden van St. Kilda en dronken zijn na afloop Carlton Draught bier in zijn achtertuin, om zijn vader dwars te zitten.


In het begin, toen Giuseppe ‘footy’ begon te spelen, kwam zijn vader naar zijn wedstrijden kijken, maar toen hij oud genoeg was om zijn dominante vader tegen te spreken, zei hij tegen hem dat hij niet moest komen. Zijn vader slaagde er altijd in om een scene te schoppen, door de scheidsrechters ‘flikker’ te noemen en ruzie te zoeken met andere vaders toen zij hem zeiden dat die ‘spaghettivreter zijn kop moest houden’. Bij één incident moest zijn vader in een politie auto naar huis gebracht worden nadat een groep toeschouwers besloten dat deze irritante zeikerd een lesje geleerd moest worden, en op hem afkwamen terwijl de wedstrijd nog in volle gang was.


Nu Giuseppe zulke herinneringen aan zijn jeugd ophaalde, werd hij herinnerd aan het meest pijnlijke moment in zijn leven. Terwijl andere kinderen gepest en getreiterd werden door andere kinderen, werd Giuseppe zo lang hij zich kon herinneren getreiterd door zijn vader. In plaats van dat hij taaier werd, zoals zijn vader over sprak over de afranselingen die hij zijn jonge zoon regelmatig gaf, leerde Giuseppe om meelevend te zijn naar anderen toe, vooral degenen die jonger en kwetsbaarder waren dan hij. Hij groeide op tot een knappe jonge vent die niet alleen uitblinkte in sport maar ook op school. En zijn kameraden benijdden hem om alle meisjes die zijn aandacht probeerde te trekken.


Toch viel Giuseppe niet gemakkelijk voor meisjes, behalve één. Hij was net zestien geworden en zij was bijna drie jaar ouder dan hij toen zij zijn hart veroverde. Het grote verschil in leeftijd en het feit dat het meisje een donkere huidskleur had, betekende dat Giuseppe’s vader haar van het begin van de relatie al niet mocht. En hij maakte hen beiden dat duidelijk iedere keer als Giuseppe zijn vriendin mee naar huis nam. Het duurde maar even voor Giuseppe zijn arme moeder vertelde dat zij niet langer thuis zouden komen om van haar uitgebreide maaltijden te genieten. Dit deed Giuseppe echt zeer, maar wat uiteindelijk zijn hart brak, was toen zijn vader zijn vriendin beledigde op de school braderie voor haar familie en alle andere aanwezigen.


Die avond raakte Giuseppe en zijn vader verwikkeld in een nare ruzie die uit zou hebben gelopen in een vechtpartij als Gazza niet tussenbeide was gekomen en Giuseppe meegenomen had. Toch was de schade niet te herstellen. Giuseppe ging naar het huis van zijn vriendin en probeerde haar over te halen om er met hem vandoor te gaan, maar dat kon zij niet aangezien het haar ouders hun hart zou breken en daarmee ook dat van haar.


Plotseling werd Giuseppe uit zijn herinneringen wakker geschud door de beltoon van zijn telefoon.

“Verdomme, wie is dat?” riep hij lichtelijk geïrriteerd.

Hij haastte zich naar het dressoir waar zijn telefoon lag en veegde over de ‘opneemknop’.

“Pronto!” schreeuwde hij half door de telefoon.

Het duurde een paar seconden voor de beller reageerde op zo’n ruwe begroeting in een andere taal. Terwijl Giuseppe naar buiten keek om begroet te worden door het schitterende licht van de zon die achter de wolken vandaan kwam, antwoordde de beller:

“Hallo, dit is Dave Frankston. Ben jij dat, Conno?”



WORDT VERVOLGD...



Afbeeldingen:

‘Sun Burst’ van Enrica Bressan op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, australie, samenleving

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën