En de wind fluisterde

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op woensdag 16 augustus 2017

Wheat Field by Marius B


Aflevering 1

De kaars was al lang opgebrand toen zij haar laatste glas cognac leeg had gedronken en uit haar stoel opstond. Zij liep naar de eetkamertafel en voelde zich ineens licht worden in het hoofd. Bij de tafel hield zij even de rugleuning van de eetkamerstoel vast om weer bij zinnen te komen.


Kwam het door de alcohol, vroeg zij zich af, of het gesprek met haar vader die een half uur daarvoor weg was gegaan. Toen zij eraan dacht, schoten haar ogen vol. Misschien was dit wel hun laatste gesprek ooit geweest, besefte zij, en nog had zij lang niet alles tegen hem gezegd wat zij had willen zeggen.


Opeens werd zij bevangen door een diep gevoel van melancholie. Hij was er altijd voor haar geweest. Toen zij nog een klein meisje was, maar ook toen zij helemaal van god los was gegaan. Toen zij aan lager wal raakte en iedereen om haar heen van zich afstootte. Toen, op de zwartste bladzijde van haar leven, was haar moeder overleden. En nu dreigde ook haar vader uit haar leven te verdwijnen. Ook zijn levensgeest zou gedoofd worden, zoals de kaars naast het lege cognacglas op de bijzettafel.


Zij herpakte zich. Morgen was weer een nieuwe dag en zou zij alles veel rooskleuriger zien, wist zij uit ervaring. Maar eerst ging zij slapen. Daar verheugde zij zich nut op. Zij verlangde naar haar veilige, warme bed en naar haar droomwereld.


De volgende ochtend werd zij wakker met een heldere geest, wat ongewoon was na zo’n avondje doorzakken. Zij werd zich een vreemd gevoel waar. Had zij nou zo intens gedroomd of waren de gebeurtenissen in haar droom echt geweest? Zij wreef in haar ogen, ging op de rand van het bed zitten en probeerde te herinneren wat er in haar droom van de afgelopen nacht was gebeurd.


“Deborah,” schoot haar te binnen alsof er naar haar gefluisterd werd. Deborah, zo heette zij, en op zich was er niets vreemd aan om haar naam te hebben gehoord in haar droom, ware het niet dat zij al jarenlang niet zo was genoemd, zelfs niet door haar ouders. Iedereen kortte haar naam af tot ‘Debbie’ of ‘Deb’. Op het moment dat zij hier bij stilstond, werd haar innerlijk oog overspoeld door een stortvloed aan beelden. Het deed haar duizelen en de opkomende lichtheid in haar hoofd deed haar iets voorover leunen en haar handen tegen haar slaap aan drukken.


Het voelde alsof zij weer droomde. Zij bevond zich in een graanveld. Een zee van goudgele graanstengels die heen en weer bewogen door de opzwepende wind. Toch voelde de wind kalm aan. Zij voelde zich erdoor getroost en de wind fluisterde:

“Deborah, jouw dag zal komen. Heb geduld, het duurt niet lang meer.”


Klik hier voor Aflevering 2!



Afbeeldingen:

‘Wheat Field’ van Marius B op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com



Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën