Culaccino

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op woensdag 15 november 2017

Halo by John Nyberg


“Nou, dan zie ik je morgen,” zei Bianca terwijl zij opstond en het terras van het café verliet met een: “Doei”.

“Doei,” antwoordde Giulia met haar ogen knipperend om de tranen tegen te houden.

Zij keek hoe haar beste vriendin de straat uitliep tot zij de hoek om ging aan het andere eind van het plein in het Italiaanse stadje waar zij beiden woonden. Niet in staat om te genieten van de warme voorjaarszon op haar gezicht, keek zij terug op het gesprek dat maar enkele minuten geleden was geëindigd. Waarom waren zij boos geworden op elkaar, vroeg zij zich af. Wat als hun wekelijkse afspraak was begonnen, was veranderd in een ruzie om niets, waardoor beiden zich gekwetst voelden.


Ondertussen, een paar straten van Giulia vandaan, slenterde Bianca doelloos door het stadscentrum. Zij ging zo op in haar emoties dat het haar niet opviel dat de voorbijgangers zagen hoe zij huilde. Ook viel het haar niet op hoe de snel naderende donkere wolken haar somberheid weerspiegelden. Zij vroeg zich af wat er mis was gegaan in hun gesprek waardoor zij zich zo aangevallen voelden.


I was offended Steve Hughes


“Kan ik u nog wat te drinken halen, signorina?” vroeg de vriendelijke ober.

“Sorry,” antwoordde Giulia, “Ik was in gedachten verzonken.”

“Dat geeft niet. Ik vroeg of u nog iets wou drinken.”

Giulia blikte op haar horloge. Het was nog maar één uur ‘s middags.

“Ach, waarom niet? Ja, ik zou graag een glas witte wijn hebben, alstublieft.”

De ober knikte glimlachend en ging naar de bar.


Terwijl Giulia wachtte, begon zij eens goed te kijken naar haar emoties. Zij sloot haar ogen en vroeg zichzelf: Wat voel ik nu, op dit moment? Het antwoord kwam meteen. Zij voelde zich schuldig. Bianca was gekwetst door iets wat zij had gezegd. Dat had Bianca haar verteld, en daarom voelde Giulia nu alsof zij een misdaad had gepleegd. Eindelijk, toen regendruppels begonnen te vallen, drongen haar tranen zich naar buiten en rolden over haar wangen. Om haar heen sprongen mensen op en haastten zich het café in, hun drankjes met zich meenemend. Giulia niet. Zij ging zo op in haar verdriet dat zij amper doorhad dat het harder begon te regenen.


Rain Light by Fabrizio


Gelukkig kwam de ober eraan met een grote parasol.

“Kijk eens aan, signorina,” zei hij terwijl hij een koel glas witte wijn op het houden tafeltje plaatste. Binnen enkele seconden zette hij de parasol in de houder en opende het zodat Giulia en haar tafeltje beschut werden tegen de regen.

Het is maar een buitje,” sprak de ober om zijn klant gerust te stellen.

“Dank u, dat is heel aardig van u,” zei Giulia met een magere glimlach op haar betraande gezicht.

“Graag gedaan, signorina. Geniet van uw wijn.”

Terwijl Giulia van haar wijn nipte, begon zij zich beter te voelen.


Bianca had minder geluk. De regen had haar op straat verrast. Toch, in plaats van naar de dichtstbijzijnde winkel te rennen om te schuilen, zoals de mensen om haar heen, liep zij verder. Giulia had haar gekwetst en daardoor voelde zij zich verdrietig. Zij voelde zich zelfs zo verdrietig dat zij zich afvroeg of zij zich ooit nog gelukkig zou voelen. Onbewust van haar slachtoffergedrag, liep zij door tot zij bij het park aankwam. Daar zag zij mensen schuilen onder de platanen. Een van hen, een oude man, wenkte naar haar om hetzelfde te doen. Zij volgde zijn advies op, en pas toen viel het haar op dat haar kleding doorweekt was.


Green Day Boulevard of Broken Dreams


“Hier, neem dit maar,” zei de oude man terwijl hij zijn jasje uitdeed en het om Bianca’s schouders hing.

“Oh, dank u. Wat aardig van u,” antwoordde Bianca bibberend, gevolgd door een korte gil toen de bliksem een oude eik trof zo’n vijftien meter verderop.

Het was toen dat zij zich realiseerde hoe hard zij tegen zichzelf was geweest door in de regen door te blijven lopen terwijl zij zich zielig voelde. Door haar lage gevoel van eigenwaarde ervoer zij nu nog meer ongemak dan toen ze wegging bij Giulia. Het drong tot haar door dat niet Giulia maar zij verantwoordelijk was voor hoe zij zich voelde. Zij was het die zichzelf gepijnigd had.


Tegelijkertijd kreeg Giulia ook een interessant inzicht, terwijl zij in haar eentje van haar wijn genoot, namelijk dat zij verantwoordelijk was voor haar eigen gevoelens. Hoe zij zich voelde, hing af van wat zij over zichzelf geloofde. Geen wonder dat zij zich beroerd voelde tijdens haar gesprek met Bianca. Zij had zichzelf in Bianca’s ‘beschuldigingen’ laten geloven, en dit had een gebrek aan eigenwaarde veroorzaakt.


The Offspring Self Esteem


Wood by Kathy de la Cruz


De ober bleek gelijk te hebben. Ongeveer tien minuten later was de regen weggetrokken, waardoor de mensen in het stadje verder konden met waar zij mee bezig waren geweest. Bianca bedankte opnieuw de oude man, gaf hem zijn jasje terug en verliet de beschutting van de bomen om terug naar huis te gaan. Onderweg stopte zij bij de eik. Zij zag dat het doormidden gekliefd was.

“Arme boom,” zei zij zachtjes terwijl zij haar vingers licht over de blootgelegde binnenkant van de eik liet glijden.

Het voelde alsof zij een levend wezen troostte dat de tekenen toonde van hoe het gekwetst was. Tegelijkertijd realiseerde zij zich dat zij eigenlijk zichzelf aan het troosten was.


Terwijl Giulia terugkeek op haar ruzie met Bianca en de gebeurtenissen daarna, wreef zij langzaam met haar rechter wijsvinger in een rondje over de rand van het glas. Het stelde haar op haar gemak en hielp haar om zich weer vertrouwd te voelen. De ruzie was vreselijk geweest, en toch had het haar geleerd dat het niet uitmaakte hoe iemand haar behandelde, want zij had de kracht om te beïnvloeden hoe zij zich voelde. Het was onnodig om schuldig of aangevallen te voelen, zo lang zij liefdevol was naar zichzelf toe. Dit begreep Giulia nu. Zij hief haar glas en dronk het laatste beetje wijn. Het was toen dat haar de halfronde afdruk van het glas op de tafel opviel.

“De liefde heeft mij omhelsd,” fluisterde zij glimlachend.


Toen kwam de zon tevoorschijn en deed de natte straten op magische wijze glinsteren. Bianca genoot ervan en begon de laatste vijftig meter naar haar huis te huppelen. Het was zo fijn om anders te voelen, vond zij, als zij anderen hun woorden niet zo serieus nam. Ik kan me voelen hoe ik maar wil, zei zij in zichzelf. Zij begreep dat haar gevoelens maar een weerspiegeling waren van hoe zij met zichzelf omging. Het deed haar krachtig voelen. Opeens stopte zij, keek omhoog in de lucht en zag een enorme halo. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, vergezeld door tranen van vreugde.

“Ik ben geliefd,” zei zij met haar hand op haar hart.


Culaccino Italiaanse uitdrukking voor: de afdruk die een koud glas achterlaat op een tafel


Beyoncé Halo



Afbeeldingen:

‘Halo’ van John Nyberg op Freeimages.com

‘Rain Light’ van Fabrizio op Freeimages.com

‘Wood’ van Kathy de la Cruz op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com




Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, persoonlijke groei, zelfinzicht

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, liefde, kracht, emotie

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën